Miskraam deel 1

image_pdfimage_print

Inmiddels zit ik al een week te wachten op een miskraam, een miskraam die maar niet opgang lijkt te komen. Vanaf het moment dat ik weet dat het mis is kreeg ik steken in me buik en last van mijn rug. Dus ik dacht dit is een teken dat het wel zal komen. Maar nee een week later nog helemaal niks. Het wachten breekt me op, ik ben prikkelbaar en voel me gewoon niet lekker. Nog altijd extreem moe en gevoelige borsten omdat ik zwanger ben. Maar tegelijkertijd voel je dat het mis is omdat er ook geen embryo zit. De tranen rollen zo nu en dan over me wangen, ik wil gewoon nu dat het voorbij is. Ik wil hier niet langer mee rondlopen. Maar officieel moet ik twee weken wachten, maar al snel weet ik dat ik dat zeker niet trek. Ik lees dingen over een miskraam, dat dit weken kan duren. Zelfs als ze je door middel van een pil het gaan opwekken kan het soms uitblijven. Het idee dat ik hier weken mee moet rondlopen maken me gek. Ook te weten dat een bloeding na een miskraam ook nog lang kan duren. En voordat je gewone menstruatie weer opgang is kan ook weer weken duren. Wanneer kan ik dan weer van start heb ik alleen maar in mijn hoofd. Terwijl ik weet dat ik mezelf maar even rust moet gunnen. Dat is beter voor mij en mijn lichaam. Maar in me hoofd ben ik alleen maar heel ongeduldig. Na het pinksterweekend heb ik besloten het ziekenhuis te bellen. In de hoop dat ik diezelfde dag nog terecht kan om te praten over de twee andere mogelijkheden. Die pil om het op te wekken en curettage. Dat laatste wilde ik eigenlijk gelijk al niet, omdat ik bang ben dat ze schade aanrichten. En dat een volgende zwangerschap wordt vermoeilijkt, zo heeft de verpleegkundige het gezegd. Toch denk ik hier nu wel heel sterk over na, terwijl ik weet dat het beter is als het natuurlijk gebeurd. Maar weer die vraag hoelang moet ik daar dan op wachten. Omdat het na het pinksterweekend druk is moet ze overleggen met de verpleegkundige en beloofd me later terug te bellen. Weer wachten, ik tel de uren af. Ik belde al gelijk om 08.00 en om 11.00 is er nog niet terug gebeld. Ik ga er al vanuit dat ze vandaag niks voor me kunnen doen, dat ik de hele dag op dat telefoontje moet wachten. Ik ben boos heel boos op me lichaam de me keer op keer in de steek laat. Ik kan niet eens een gezond kindje maken. Ook ben ik bang zo bang wat er gaat komen. Doet een miskraam echt zo pijn of valt het allemaal wel mee. Komt het wel zelf op gang of moet ik het laten opwekken. Uiteindelijk wordt ik om 15.00 terug gebeld nog altijd prikkelbaar sta ik versteld dat er toch wordt terug gebeld. Ik mag de volgende dag langs komen in het ziekenhuis.

Die ochtend ben ik zenuwachtig, gaan we alleen praten of wat staat me te wachten. Ik ben wat te vroeg in het ziekenhuis, ik voel me misselijk. Dan wordt ik geroepen en praten we even over de klachten die ik wel of niet heb. Nee ik heb nog geen bloeding gehad, waar ik zo op had gehoopt. Dan wilt ze toch even een inwendige echo maken om te zien of er toch al iets gebeurd is. Ze stelt weer vast dat er een leeg vruchtzakje zit. Of ik had verwacht dat het ineens anders zou zijn. Ze meet het op en zegt dat het iets kleiner is geworden. Ik mag me weer aankleden en we praten over hoe moeilijk ik het hiermee heb. Ik wil meer weten over de twee opties die er zijn met alle risico,s die erbij horen. Het opwekken met pillen is de voorkeur van de verpleegkundige omdat daar geen schade mee aangericht kan worden. Maar ik ben alleen maar bang voor hoelang het allemaal gaat duren. De pijn die er misschien bij komt kijken of dat het gewoon niet werkt. Maar curettage vind ik veel enger de ingreep zelf niet want ik zal onder algehele narcose gaan. Alleen wat kan het voor schade aanrichten, kan ik daarna nog wel weer zwanger worden. Dat is een risico dat je dan neemt. We hebben een goed gesprek en ik ben er samen met haar uitgekomen wat we gaan doen. Ik begin de avond nog met een kuur van pillen, het zijn acht pillen. Twee dagen twee keer twee pillen vaginaal inbrengen. Maar niet alleen dit spreken we af, ik mag een week later terug komen in plaats van twee weken wachten. Is het schoon heb ik geluk, zo niet kuur twee er gelijk achteraan. Mocht ook deze niks uithalen staat er alvast een datum gereserveerd voor een curettage. Alleen ik hoop dat het nooit zo ver hoeft te komen.

Die avond pak ik de pillen erbij en breng er twee in, ik verwacht een vreselijke nacht. Vrij snel voel ik me buik samentrekken en dat wordt met de uren steeds iets erger. Niet echt pijn maar wel gevoelig. Ik ga gewoon naar bed, maar kan me rust niet echt vinden. Het wordt gevoeliger en na een paar uur moet ik naar de wc. De eerste bloeding is opgang, en best nog heftig ook. Daarna kruip ik terug in bed, maar nu begint het wel echt pijn te doen. Toch wacht ik nog even af tot ik het op bed niet langer uithoud. Ik loop naar de keuken en neem twee paracetamol in. Dan nog maal een poging om te slapen, maar ik wordt alleen maar onrustiger. Ik begin te trillen en te zweten en de pijn in me buik en rug zakken maar niet af. Nee ik wil niet uit bed, maar dit trek ik niet, dus besluit me kussen mee te nemen naar de woonkamer. Ik ga op de bank tv liggen kijken, dit voelt beter. Na een paar uur ben ik zo moe dat ik de tv uitdruk en probeer te slapen op de bank. Echt slapen lukt me niet, maar een beetje rust krijg ik nu wel. Dan hoor ik de deur open gaan en het licht gaat aan. Het is heel vroeg in de ochtend en mijn man is uit bed die moet vroeg werken. Duf pak ik me kussen weer op loop naar me man en geef hem een kus. Dan verdwijn ik terug naar de slaapkamer in de hoop dat ik nog een paar uur kan slapen.

Het is 09.30 en ik ben nog altijd heel moe, wel even geslapen maar dus niet veel. Toch moet ik echt even me bed uit, de pillen moet ik weer inbrengen. Dan maak ik ontbijt, die ik meeneem naar de slaapkamer. Ik besluit dat dit vandaag mijn uitzicht zal zijn. Zolang ik me rustig houd valt het allemaal wel mee. Me buik is iets gevoelig, voel me wat slap en de rugpijn is eerlijk gezegd vreselijk. Toch in de loop van de dag neemt het bloeden wat af, ik had juist verwacht dat het erger zou worden. Dat is toch de bedoeling, ik kan alleen maar afwachten hoe dit verder gaat.

3 Love
Volg en like me als je wilt

Comments

comments

debbie

Partner van Bert, trotse mama van Daan ons eerste kindje geboren met het syndroom van down. Vliegt nu hoog in de hemel. Altijd hier in ons hart. Eigenaresse van Day-dreamer.nl een persoonlijke lifestyle blog.

1 reactie

  1. Elisa schreef:

    Lieve Debbie
    wens je sterkte en veel liefs.
    wilde dat ik meer kon doen.
    Elisa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

IP Blocking Protection is enabled by IP Address Blocker from LionScripts.com.