Miskraam deel 2

image_pdfimage_print

Ik dacht dus dat ik het ergste achter de rug had die nacht dat ik zoveel pijn had gehad. Donderdagavond 28 mei ben ik gewoon heerlijk gaan slapen, nergens geen last van. S,morgens om 7.00 werd ik wakker omdat ik moest plassen. Ik merkte op dat echt alles onder het bloed zat, mijn kleding de lakens alles was rood. Ik schrok me rot, maar ik ben gewoon naar de wc gegaan. Daar bleek ik er bijna niet meer van af te komen want het bloed bleef maar stromen. Zoveel bloed had ik nog nooit gezien bij mezelf. Toch weet ik me van de wc te rukken en ik ga stom mijn kleding uit staan wassen en de lakens. Ik gooi ze daarna in de wasmachine, want bloed geeft zulke vreselijke vlekken. Daarna doe ik een poging het bed weer op te maken, met het idee ik ga nog even slapen. Ik voel me namelijk niet zo lekker. Alleen na het bed opmaken voel ik me zo duizelig en slap dat ik gewoon even op de rand van me bed ga zitten. Toch voel ik het bloed weer lopen en ren weer naar de wc. Daar blijf ik zeker wel een kwartier zitten, alleen maar bloed wat eruit stroomt. Nog erger schrik ik als ik merk hoe grote stolsels ermee komen. Zo groot als mijn handpalm, ik wist niet eens dat het mogelijk was. Ik ga me nog beroerder voelen, maar bedenk me dan ineens dat ik me kuur van de pillen nog af moet maken. Maar twijfel heel erg of ik dat wel moet doen na zoveel bloedverlies. Ik app met een vriendin erover die ervaring heeft met miskramen en ze raad me aan het ziekenhuis te bellen. Die gedachten had ik al wel als het te lang aan zou houden. Door haar bel ik toch maar gelijk. Ik krijg als eerste instantie als antwoord dat ik wel de kuur moet afmaken, maar toen ze merkte dat ik nogal verzwakt was hierdoor wilde ze dat ik meteen naar het ziekenhuis zou komen. Omdat er niemand thuis was wilde ze wel een ambulance sturen. Nou dat had ik liever niet en zei dat ik me man op zijn werk wel kon bellen. Toch zei ze nog snel als je hem niet kan bereiken terug bellen dan sturen we alsnog die ambulance.

Ik bel mijn man, maar omdat hij niet meteen oppakt begin ik licht in paniek te raken. Begin te huilen van wanhoop, ik ben ook gewoon heel erg geschrokken. Poging twee ook dit keer neemt hij niet op. Maar ik houd vol en na de derde keer neemt hij eindelijk op. Ik zeg hem dat hij naar huis moet komen dat ik naar het ziekenhuis moet. Later hoor ik van hem dat hij daar enorm van geschrokken is. Nogal begrijpelijk door zo,n telefoontje. Ik was me nog even omdat ik alweer helemaal onder het bloed zit. Daarna pak ik wat spulletjes die mee moeten. Niet over nadenken extra schone kleding. Daar zit ik dan op de rand van me bed te wachten. Ik voel me ellendig, waarom moet mij dit nou weer overkomen.

Uiteindelijk is mijn man me komen halen en zijn we onderweg naar het ziekenhuis. Bang dat ik alleen maar door lek van het bloeden. Het is een hele opgave om naar de afdeling te lopen, want we moeten helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis zijn. En geen geld voor een rolstoel, eerlijk gezegd gewoon niet aan gedacht. Op de afdeling ik moet plassen, maar durf niet meer op te staan. Maar eigenlijk wil ik weten wat de schade is omdat ik weet dat ik een inwendige echo krijg. Nee ik ga niet meer plassen voor ik wordt gezien. Helaas worden we doorgestuurd naar een verdieping hoger omdat er geen plek was voor me. Daar wordt ik gelijk gezien. Eerst even bloeddruk laten meten, ook even bloed prikken. Daarna is het echt zover, ik moet me onder kleding uitdoen voor de echo. Ik schaam me rot, overal zie ik bloed. Ze halen eerst van alles weg gaan bloed dan gaan ze kijken hoe het er uitziet nu. Al snel blijkt dat het vruchtzakje verdwenen is. Dat is een opluchting, maar ze willen me even een paar uurtjes houden. Ze zijn bang als het bloeden zo aan blijft houden dat een curettage alsnog nodig is. Ik krijg een kamer voor mezelf, gelukkig niet tussen de zwangere vrouwen. Ik heb trek, had nog niks gegeten voor we weg gingen. Maar ik moet nuchter blijven als de curettage dus echt nodig is.

Ik verveel me alleen in de kamer, maar ook niet zo heel erg want ik moet steeds naar de wc. Zoveel bloed heb ik nog nooit gezien. Mijn  man heeft me alleen gelaten, zodat hij straks schone kleding mee kan nemen voor me. Een paar uur later krijg ik weer een inwendige echo. Ze vinden het bloeden nog mee vallen. Voor mij is dit echt enorm veel, maar de dokter vind het geen reden om me te laten blijven. Ze verwacht dat het snel minder zal worden, ik mag naar huis. Maar ze zei niet voordat ik wat gegeten heb. Dus zo snel mogelijk regelen ze dat ik wat te eten krijg. Mijn man laat ik weten dat hij me weer kan komen halen.

Ik fris me op en ga lekker thuis rustig aan doen. Het bloeden is daarna gelijk veel minder geworden. Toch ben ik nog altijd niet helemaal opgeknapt, zo moe ben ik. Verplicht nu een pauze om zwanger te worden.

20150529_095117

 

 

0
Volg en like me als je wilt

Comments

comments

debbie

Partner van Bert, trotse mama van Daan ons eerste kindje geboren met het syndroom van down. Vliegt nu hoog in de hemel. Altijd hier in ons hart. Eigenaresse van Day-dreamer.nl een persoonlijke lifestyle blog.

5 reacties

  1. Saar schreef:

    Pff Debby, wat een verhaal en wat moet je het moeilijk hebben. Ik wens je veel sterkte om het verlies te verwerken,
    Saar onlangs geplaatst…Workshop Taart DecorerenMy Profile

  2. Linda schreef:

    :-(… jammer dat je nu een verplichtte stop moet inlassen. Hoewel ik wel snap dat je lichamelijke en emotioneel eerst moet herstellen. Heel veel sterkte en ik duim heel hard dat je weer mag en dat het uitgroeit tot een mooi kindje net als zijn/haar grote broer Daan.

  3. Lnnk schreef:

    Jeetje ik kan me voorstellen dat je daarvan schrikt. Balen dat je nu een pauze in moet lassen. Zit daar een bepaalde periode aan vast of tot jij zelf aangeeft dat je je beter voelt?
    Lnnk onlangs geplaatst…Printable: Jij + ik = wijMy Profile

    • Debbie schreef:

      De normale cyclus moet weer op gang komen. Die is door de zwangerschap en miskraam verstoord. Dus het is afwachten tot ik weer een menstruatie krijg en de volgende mag ik pas weer starten. Zodat mijn lichaam genoeg tijd heeft gehad alle zwangerschap hormonen uit me lijf te zetten. En weer helemaal op reset staat. Dus ligt echt aan hoe mijn lichaam dit oppakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

IP Blocking Protection is enabled by IP Address Blocker from LionScripts.com.