Verlof

image_pdfimage_print

Afgelopen weekend ging ik op verlof samen met Max. Naar huis dus, eerst dacht ik nog lekker even naar huis samen met Max. Maar er kwam meer bij kijken dan alleen lekker naar huis. Vrijdag hadden we een evaluatie gesprek, waar mijn partner bij was. Dus die dag ging ik ook gelijk mee naar huis. Alleen het probleem was dat ik tot dinsdag thuis moest blijven, omdat de orthopeed van Max wilde dat hij dinsdag op zijn afspraak kwam. Omdat er zo,n gedoe was met zijn voetjes. En ik dus niet alleen met Max eigenlijk mag zijn, en thuis dus niet te lang alleen met hem mag zijn. Ik dacht dat gaat me die maandag wel lukken alleen voor hem te zorgen, zodat zijn papa gewoon kan werken. Ik had al de buurvrouw om hulp gevraagd of ik een beroep op haar mocht doen als het mis zou dreigen te gaan. En die zou die dag vrij zijn van het werk. Dus mooie kon haast gewoon niet. Helaas zagen ze dat hier op de MBU niet zien gebeuren dat ik op tijd aan de bel zou trekken. En omdat ze zien dat Max en ik beide baad hebben bij deze opname, wilde ze dat niet op het spel zetten dat het mis mocht gaan thuis. Ik baalde daar enorm van, want ze wilde dus dat hij dan twee nachten naar opa en oma ging. Dit vond ik echt te snel gaan, ik was er nog niet aan toe. Hij was nog maar even een paar uurtjes daar geweest, en nu moest hij gelijk twee nachten gaan logeren. Het loslaten, en dat het op mijn manier moet kan ik gewoon niet goed. Ja bij zijn papa wel, en hier op de MBU op bepaalde momenten ook. Maar zelfs hier vraag ik liever geen hulp. Wat ik nu wel ga merken dat ik dat echt moet gaan doen. Ik loop echt een beetje vast daar in nu.

Thuis met Max

Vrijdag naar huis, waar ik eerst naar uitkeek. Maar nu echt tegenop zag, ik was alleen maar bezig met dat hij moest gaan logeren voor twee dagen. En ik het daar zeker niet mee eens was. Mijn moederhart kon dit nog niet aan, ondanks ik wist dat het misschien wel beter zou zijn. Ik wilde er gewoon nog niet aan toe geven. Thuis ging het die avond prima. En ook zaterdag ging het goed. Max werd verkouden, maar leek er niet heel ontdaan van te zijn. Ja hij snotterde wat, maar was gewoon de vrolijke Max die hij normaal ook is. We hebben deze dag de kinderwagen om moeten bouwen, omdat hij met brace gewoon echt niet meer in de bak past. En toen wilde ik natuurlijk ook even wandelen met hem. Dus dat zijn we met z,n drieën lekker gaan doen. Ondertussen een lekker ijsje gegeten, want het was er heerlijk weer voor.

S,avonds ging het helaas wel mis. Ik had hem naar bed gebracht en hij ging eigenlijk gewoon slapen. Een half uur later werd hij huilend wakker, en eigenlijk vrij snel raakte ik in paniek. Huilen blijft een trigger bij mij. En op de MBU kan ik daar niet echt mee oefenen omdat je daar je kind niet echt in de gaten kan houden of hij huilt of niet. Dan moet je het loslaten en thuis kan dat niet. Daar hoor je de babyfoon en kan ik hem ook zien op camera. Maar hij huilde vanwege de verkoudheid, hij kon gewoon niet slapen. In paniek belde ik de MBU, van dat ik hem niet stil kreeg. Ja in mijn armen wel, maar ik wil dat hij gewoon gaat slapen. Natuurlijk onzin, want soms huilen ze nou eenmaal en willen ze bij je zijn. Maar op zo,n moment lukt me dat niet te bedenken. Ik besloot zelf afstand te doen en naar buiten te gaan. En eigenlijk al snel hoorde ik van zijn papa dat hij weer stil was en gewoon was gaan slapen. Dus niets aan de hand, maar bij mij dus wel. Ik vond het zelfs moeilijk terug naar huis te gaan. Nog even bellen met de MBU, wat ik had afgesproken. En even over gehad wat ik die avond kon doen als ik het even niet zou trekken. Maar eigenlijk hebben we samen gewoon genoten van de avond met de tv aan En Max heeft gewoon heerlijk geslapen.

Logeren bij opa en oma

Zondag moest ik er toch echt aan geloven dat Max naar opa en oma zou gaan. En eerlijk gezegd vond ik het nu niet meer zo,n probleem. Want ik had gezien wat die avond gebeurde, dat ik weer paniek voelde. Dus had ik zo, het is goed dat er is gezegd dat hij even twee nachten naar opa en oma moet. Het loslaten blijft lastig, maar weet ook dat hij daar in goede handen is. We brachten hem vroeg in de avond weg, dus we hebben hem nog even die dag een beetje thuis gehad. Wilde ook even niet met hem naar buiten vanwege zijn verkoudheid. Bij opa en oma nog even daar gezeten wat dingen door genomen. En hem daar naar bed gebracht. Nog heel even zitten kletsen met ze, en toen echt naar huis zonder Max. Ik was eerst erg onrustig, maar toen we lekker s,avonds tv aan het kijken waren was het goed. Heb genoten van een rustige avond samen met mijn partner. Zo iets simpels en toch kunnen genieten. Maandag moest mijn partner weer werken vroeg en ik kon lekker uitslapen, daar heb ik dan ook echt gebruik van gemaakt. Ik slaap al zo slecht sinds mijn opname, en thuis lukte het wel. Maar toen moest ik de dag doorkomen, eerst even oma gebeld. Even vragen hoe de nacht daar is gegaan. En zoals ik al wel had verwacht, helemaal prima. Max slaapt gewoon de hele nacht. Alleen bleek ik vergeten te zijn rompers mee te geven, en hij was nogal nat na de nacht slapen. Maar dat heeft oma wel opgelost met hem met alleen zijn shirtje aan terug in bed te leggen, en later even wat gekocht voor hem. Alleen ik was zelf erg onrustig die dag, zag van alles in huis wat er gebeuren moest. Dus ik ben hard aan het werk gegaan in huis. Maar ik moest ook rust en iets voor mezelf inplannen, dat vond ik moeilijk. Ik was bang als ik eraan toe geef kom ik mijn bed niet meer uit en gebeurd er niets meer in huis. Dus heb eigenlijk teveel achtereen gedaan, toch even wat rust genomen en ook even serie gekeken. Daarna nog even de rest gedaan in huis. S,avonds was ik dus eigenlijk bekaf en heb ik niets meer gedaan dan bank hangen en tv kijken.

Dinsdag voelde ik mij zo beroerd, ik had de hele nacht niet geslapen. Want nu was ik vreselijk verkouden. Ook had ik geen behoefde om oma te bellen, dacht dat zit wel goed. En zijn papa ging hem na het werk toch weer ophalen. Had een halve dag, dus om half 11 was hij ongeveer al bij opa en oma om hem op te halen. 

Terug naar de MBU

Die dag is Max niet meer naar zijn bedje gegaan, want we hadden een afspraak in het ziekenhuis. Dit liep niet allemaal zo fijn, was vergeten mij aan te melden dacht dat het alleen voor de gipskamer was. Dus hebben we een uur voor niks zitten wachten. En uiteindelijk vond ik het dat we een beetje voor niks naar die afspraak waren gegaan. Want de orthopeed was alleen maar verbaasd dat hij nu de brace droeg en maakte zich nu dus ook geen zorgen dat het allemaal nu zo goed ging. Keek niet eens naar zijn voetjes. Nog wel even ook bij orthin geweest en ook die was tevreden erover. Nu is het opbouwen dat de graden steeds iets verder gezet gaat worden, tot hij in de goede stand staat. Trouwens, voor we bij de arts binnen gingen had Max een flinke poepluier. Gelukkig was 1 van de gipskamers vrij, want ze hebben nog verder geen wc met een verschoonhoekje. Dus daar kon ik mijn gang wel even gaan, en nodig ook. Alles zat onder, vervelend wel want dit moest allemaal ook mee naar Utrecht. We zouden gelijk doorgaan. Dus wel even zijn romper uitspoelen en in een zakje mee dan maar. En omdat we al zo lang daar zaten zat ik aardig op mijn grens van wat ik aankan. Gelukkig konden we nu de auto in met een schoon kind, maar toen begon hij te huilen. Blij dat het niet te lang aanhield en dat hij lekker is gaan slapen. Zelfs zo goed heeft hij het gedaan, dat hij om 16.00 niet eens zijn fles heeft gevraagd. Maar het laatste stukje duurde hem te lang we stonden ook steeds vast in het verkeer. Maar het is gelukt hem tot 17.30 te laten wachten met de fles. Toen kwamen we aan, en zijn papa gaf hem gelijk de fles. Daarna hebben we hem naar bed gebracht en wij zijn nog even bij de MC Donalds gaan eten. Toen was het tijd om afscheid van hem te nemen, wat hij al met Max had gedaan met het naar bed brengen. Het waren dus best even drukke en heftige dagen. Ik heb genoten van momenten, maar ook van sommige momenten niet. Het was ook zeker weer een leer moment, en dit kan ik in mijn opname weer meenemen waar ik aan kan verder werken.

0
Volg en like me als je wilt

Comments

comments

debbie

Partner van Bert, trotse mama van Daan ons eerste kindje geboren met het syndroom van down. Vliegt nu hoog in de hemel. Altijd hier in ons hart. Eigenaresse van Day-dreamer.nl een persoonlijke lifestyle blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

IP Blocking Protection is enabled by IP Address Blocker from LionScripts.com.