Wereldreis naar Rozenburg

image_pdfimage_print

Zaterdag 16 november hebben we een wereldreis gemaakt naar Rozenburg, waar ik vroeger altijd heb gewoond. Mijn vader woont er nog, maar ben er al zo lang niet meer geweest. Ja ondertussen hebben we elkaar nog wel gezien, maar was al jaren niet meer in Rozeburg geweest. Het is ook zover weg van Groningen. 3uur rijden met de auto is gewoon vet veel. Maar nu dachten we moeten maar weer eens langs gaan.

Van te voren was ik alweer zenuwachtig, zo,n geweldige band heb ik niet met mijn vader. Maar het was zowaar echt een keer gezellig. Een keer niet dat ik alleen het gesprek draaiende moet houden. Hij kletsten er gelukkig lekker op los, en zijn vriendin was ook lekker aan het kletsen dit keer.We gingen heerlijk gourmetten, eerst had ik daar geen behoefde aan omdat we de week ervoor op vakantie ook al zoveel slecht hadden gegeten. Maar het was toch wel erg lekker, en gezellig aan tafel.

Was alleen een beetje bang dat het nogal uit zou lopen met tijd, want had eigenlijk ook nog afgesproken met een vriendin daar die ik ook al jaren niet meer had gezien. Om 19:30 zijn we naar haar toe gegaan, dus het viel mee want zouden ongeveer om 19:00 naar haar toe gaan. Ik dacht nog nou 2 uurtjes hooguit, want we moesten nog wel een eind naar huis. Maar wat was het gezellig, kwamen binnen en we pakte elkaar vast en knuffelde. Ik wilde haar eigenlijk niet meer loslaten.

Haar zoontje van 4 zat ook met spanning te wachten op ons, want mama had gezegt dat er een vriendin helemaal uit Groningen kwam. Hij mocht langer opblijven hiervoor. Was even verlegen, maar al snel was hij dat vergeten. Een rondleiding in haar mooie knusse huisje, en dan een kopje thee drinken. Het was echt zoals vanouds, toen we elkaar zowat dagelijks zagen.

Pas rond 23:00 zei Bert zullen we maar eens richting huis gaan, vreselijk moment maar had al niet verwacht dat we zo lang zouden blijven. Weer die fijne knufffel, en weer wilde ik niet loslaten. In de auto heb ik wel even een traantje weg gepinkt. Deze vriendschap is voor altijd, ondanks we elkaar weinig zien.

We hebben dus een heerlijke dag gehad, maar wel erg laat geworden hoor. We waren pas om 01,45 thuis, nog even wat drinken en gelijk me bed in gegaan.
2013-11-16 22.54.32

Please follow and like us:

Comments

comments

debbie

Partner van Bert, trotse mama van Daan ons eerste kindje geboren met het syndroom van down. Vliegt nu hoog in de hemel. Altijd hier in ons hart. Eigenaresse van Day-dreamer.nl een persoonlijke lifestyle blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

× Hoe kan ik jouw helpen?